Con
79 anos de idade morría en Madrid o 17 de abril de 2008 Rosario
Sánchez Mora, máis coñecida como “Rosario la Dinamitera”, a
quen o poeta Miguel Hernández lle adicara en plena Guerra Civil
aqueles versos encendidos.
Nacida
en Villarejo de Salvanés, pronto se trasladou a Madrid onde
traballou como aprendiz de corte e confección no Círculo Cultural
das Xuventudes Socialistas Unificadas ao tempo que comezou a militar
nas filas comunistas.
Cando estopou a guerra ingresou nas milicias obreiras do Quinto Rexemento, a mítica unidade que comandaba Valentín González, “El Campesino”. Loitou como un soldado máis na fronte de Somosierra. Estivo destinada despóis na sección de dinamiteiros, onde fabricaba bombas de man caseiras, perdendo unha man ao manipular unha delas.
Traballando na centralita do Estado Mayor coñeceu a Miguel Hernández. Colaborou coa dirixente comunista Dolores Ibárruri, “La Pasionaria”, reclutando mulleres para cubrir os postos de traballo deixados polos homes que combatían na fronte.
A piques de rematar a guerra fuxiu cara a Valencia. Atrás deixou ao seu home, desaparecido trala batalla do Ebro, e á súa filla. O seu pai, Andrés Sánchez, foi detido en Alacant con outros 15.000 republicanos, que esperaron infructuosamente a chegada dos barcos prometidos pola Sociedade de Nacións para expatrialos. Comezou entón para Rosario un calvario de detencións e longos periodos de reclusión. Tras serlle conmutada a pena de morte, foi condenada a 30 anos de reclusión por un delito de “adhesión á rebelión” -paradóxica sentencia que autoridades franquistas aplicaron a todos aqueles que defenderon a legalidade republicana-. En 1942 foi liberada e volveu a Madrid, onde acabou rexentando un estanco na praza de Cibeles.
Rosario, dinamitera
Rosario, dinamitera,
sobre
tu mano bonita
celaba
la dinamita
sus
atributos de fiera.
Nadie
al mirarla creyera
que
había en su corazó
nuna
desesperación,
de
cristales, de metralla
ansiosa
de una batalla,
sedienta
de una explosión.
Era tu mano derecha,
capaz
de fundir leones,
la
flor de las municiones
y
el anhelo de la mecha.
Rosario,
buena cosecha,
alta
como un campanario
sembrabas
al adversario
de
dinamita furiosa
y
era tu mano una rosa
enfurecida,
Rosario.
Buitrago ha sido testigo
de
la condición de rayo
de
las hazañas que callo
y
de la mano que digo.
¡Bien
conoció el enemigo
la
mano de esta doncella,
que
hoy no es mano porque de ella,
que
ni un solo dedo agita,
se
prendó la dinamita
y
la convirtió en estrella!
Rosario,
dinamitera,
puedes
ser varón y eres
la
nata de las mujeres,
la
espuma de la trinchera.
Digna
como una bandera
de
triunfos y resplandores,
dinamiteros
pastores,
vedla
agitando su aliento
http://mundohistoria-clio.blogspot.com.es/2008/04/rosario-la-dinamitera.html
,+1898.jpg)
